Η Φυλή          Κοινωνικό Δράμα , Ουκρανία  2014

The Tribe

Σκηνοθεσία :   Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκι

Παίζουν       :   Γκριγκορ Φεσένκο, Γιάνα Νονίκβα, Ρόζα

                        Μπάμπι

ΤΡΕΗΛΕΡ: https://www.youtube.com/watch?v=DiVYR8MBNDs

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ:

Εξαιρετικής αισθητικής και γεμάτη κινηματογραφικούς χυμούς ταινία που είναι περισσότερο μια κινηματογραφική εμπειρία παρά οτιδήποτε άλλο.

Δίχως υπότιτλους, δίχως διαλόγους, δίχως μουσική, παρά μόνο με τους φυσικούς ήχους, το φιλμ εισχωρεί  στα άδυτα ενός σχολείου κωφαλάλων και παρακολουθεί μια κοινωνία που έχει τους δικούς της κώδικες.  Αλλά εντάξει μη παίρνετε θάρρος. Διότι θέλει θάρρος για να παρακολουθήσεις εικόνες που δίνονται νατουραλιστικά με ηθοποιούς που μιλούν με ένταση τη νοηματική αλλά εσύ δεν μπορείς να τους “ακούσεις”. Είναι σαν ο θεατής να ανήκει σε μια άλλη Φυλή. Πρωτόγνωρο και ανατρεπτικό.

Στο φιλμ παρακολουθούμε ένα κωφάλαλο νεαρό έφηβο που προσπαθεί να ενταχθεί σε μια αυστηρά ιεραρχικά δομημένη κοινωνία κωφαλάλων σε ένα αντίστοιχο σχολικό ίδρυμα. Σχολείο κρύο, μιας παλιάς Ρωσίας, εγκαταλελειμμένο στην τύχη του, όπως και τα περισσότερα απ’ τα παιδιά εκεί,  όπου ο κόσμος της δύναμης των νεαρών χούλιγκαν επικρατεί. Υπάρχουν συμμορίες που διακινούν είδη, πουλούν προστασία και εκδίδουν μαθήτριες. Οι νεαροί Ρώσοι οικότροφοι ζουν και κινούνται στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος σαν το ψάρι στο νερό. Φυσικά η διεύθυνση του σχολείου είναι απούσα. Έτσι η βία της ενηλικίωσης και ο νόμος του ισχυρότερου επικρατεί σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Στον παγωμένο αυτό σύμπαν ένα πράγμα μπορεί να φέρει μια αληθινή αντίσταση κι αυτό είναι ο Έρωτας δύο νέων.

Ταινία με σκληρές σκηνές, γεμάτες πάθος, που ο σκηνοθέτης έχει διαλέξει να δείχνει με ένα νατουραλισμό που κάποιες στιγμές σπάει νεύρα. Ας πούμε όταν η συμμορία ετοιμάζεται να βγει τη νύχτα έξω, τα παιδιά κατεβαίνουν τις σκάλες του σχολείου. Ε λοιπόν ο σκηνοθέτης δείχνει και τους τέσσερις ορόφους μέχρι το ισόγειο. Όταν οι νεαροί ψάχνουν για πελάτες μέσα στο πάρκιν με τις νταλίκες ο σκηνοθέτης δείχνει σε real time καμία δεκαριά προσπάθειες. Οι ηθοποιοί παίρνουν το χρόνο τους σε κάθε περίπτωση. Όταν ντύνονται, όταν ξεντύνονται, όταν συζητούν ή ρίχνουν ξύλο ή πίνουν ποτά. Γενικά ο σκηνοθέτης αφήνει τις σκηνές να κυλούν χωρίς οικονομία έτσι, χωρίς κανένα ιδεολογικό ή κινηματογραφικό λόγο. Ένας ανούσιος φορμαλισμός. 

Τώρα αυτά τα καλλιτεχνικά κόλπα μπορεί κάποιος να τα αντέξει πέντε ή έξι φορές. Μετά το πράγμα δυσκολεύει. Για να τελειώσει η ταινία χρειάζεται μια γίγας σακούλα ποπ κορν, γιατί ο χρόνος για να ολοκληρωθεί μια σκηνή δε περνάει καθόλου. Όποιος αντέξει αυτό το στυλ αποζημιώνεται στο τέλος (όπως πάντα στη ζωή) αλλά μέχρι τότε, το πράγμα έχει δυσκολέψει πολύ. Κρίμα.

Αλλά μην αγχωνόμαστε, η ταινία έτυχε θριαμβευτικής υποδοχής σε διάφορα φεστιβάλ συμπεριλαμβανομένου και της Θεσσαλονίκης και ο 40χρονος σκηνοθέτης έχει πείσει πολλούς ότι είναι μεγάλο ταλέντο.

Πέρα απ’ αυτά η ταινία έχει κάτι το μοναδικά φρέσκο και παράξενα πλούσιο. Μια ακατέργαστη εμπειρία που πρέπει να περάσετε!